Lelieblank, scharlakenrood: het boek en het lijf

Als we deel zouden uitmaken van 1 of ander georganiseerd reisgezelschap zouden we nooit ons lamme zelf kunnen zijn. Zo'n georganiseerde trips zitten meestal vast aan een min of meer rigide reisschema dat weinig of geen ruimte laat voor lummelmomenten. De eerste tot de laatste dag is dan ingepland met activiteiten die slechts af en toe 'vrije tijd' toelaten.

Wat de deelnemers ongetwijfeld aanzet om hierop in te schrijven is o.a. de wetenschap dat elke dag, elk dagdeel, ja, quasi elk uur nuttig besteed zal worden.
's Morgens vroeg een busje op, of nee, eerst ontbijten natuurlijk. Eten is o zo belangrijk op deze groepsreizen. Minstens 3 keer per dag (ook al is het bloedheet en krijg je bijna geen hap door de keel), op vaste tijdstippen liefst, anders begint het groepsvolk zo vervelend te klagen. Dan recht naar de eerste activiteit, weer eten en meteen door naar de namiddagactiviteit. Avondeten uiteraard en nadien tijd voor de avondanimatie. Misschien toch niet te laat naar bed want morgen vertrekt een ander busje alweer om een uur of 5...
Toegegeven, deze omschrijving mag dan lichtelijk overdreven zijn, er zit een kern van waarheid in, neem dat van mij aan.

Mogelijk spelen ook andere motieven een rol: kansen op nieuwe eeuwigdurende vriendschappen, het ontmoeten van de toekomstige levenspartner, de ervaring van het hechte, doch tijdelijke groepsgevoel enz.

Ik hoef niet zo nodig te weten wat ik morgen ga doen (tenminste toch niet altijd), ik prijs me gelukkig met de vrienden die ik heb, ik durf Bart wel eens te beschouwen als mijn enige echte en toegewijde levenspartner en wekelijks wentel ik mij in dat kleine maar hechte groepsgevoel dat een vriendengroepje met zich meebrengt.

Zo komt het dus dat we ons vrank en vrij in Flores bevinden waar reisgezelschappen doorgaans 1 á 2 dagen hun figuurlijke tenten opslaan, maar waar wij meer dan 4 dagen de tamme toerist uithangen.
Een bezoek aan de archeologische site Tikal mag uiteraard niet ontbreken, zélfs niet op ons programma en dus wordt hier flink een dag aan besteed.

De ruïnes van Tikal zijn niet zoals bijvoorbeeld Machu Picchu in Peru in 1 allesoverschouwende blik te omvatten. De tempels liggen verspreid in een tropische omgeving. Als je op de site aankomt word je niet meteen door enig bouwwerk uit het lood geslagen. Nee, er moet eerst gestapt worden. Door tropisch regenwoud. Ingesmeerd met 'repelente', een vervelend plakkerig en stinkend goedje dat het vliegend en stekend ongedierte op een veilige afstand moet houden. En dat doet het gelukkig ook.
Nu, dat stappen door het tropisch regenwoud moet niet overdreven worden, in de zin dat je gewapend met machetes jezelf een weg moet hakken door het gebladerte en de overhangende lianen. Dat gebladerte en die lianen zijn er wel (alsook de junglegeluiden - het krijsen van de 'howler monkeys' enz), maar die zijn allemaal al mooi doorkruist met aangelegde - zij het soms spekgladde - paadjes, teneinde de bezoekers te plezieren.

Na ongeveer 20 minuten stappen zien we als uit het niets de achterkant van tempel 1 voor ons oprijzen, en het mag gezegd: dat was behoorlijk indrukwekkend. Hetzelfde gevoel geldt voor de rest van de site, waarbij de aanblik vanop tempel IV, met uitzicht over de tropische boomkruinen en enkele andere tempels veruit het mooiste is wat ik op deze reis zal tegenkomen.
Peter, de architect uit Londen weet ons achteraf te zeggen dat hij het niet zo op heeft met gebouwen die willen imponeren en mensen nietig willen laten voelen. Dat is in Tikal zeker het geval: de treden zijn bijna een halve meter hoog en het is telkens puffen en zweten om boven te geraken - tenzij tegenliggers je passeren, dan is het 'keeping up appearances', geen probleem voor mij, hier ga ik zó op!
Dus ja, ze imponeren wel, al die tempels, in deze de omgeving, maar anno 2010 kan ik enkel constateren dat het genieten is nu. 1300 á 1500 jaar geleden was dat misschien wel anders. Dat moet ik eens checken bij über-kenner Bart L.

Radio Petén

De uitstap naar Tikal was veruit de meest actieve dag tijdens ons verblijf in Flores. De andere dagen werden hoofdzakelijk gevuld met afkoelend zwemmen in het meer, rondkuieren door de smalle straatjes, cocktails drinken, eten met 'bekend' volk, met een bootje naar het eilandje midden in het meer gaan, waar een museumpje is en 'Radio Petén', een lokaal radio-station. Tijdens een gesprek met de radiopresentator aldaar (wiens radiostem en presentatiewijze geweldig hard deed denken aan de radiostukjes die de rubriek over Ecuador in 'Man bijt hond' enkele jaren geleden telkens inleidden) vertelt Bart over de Antilliaanse feesten die binnenkort in Hoogstraten worden gehouden en prompt maakt de man hiervoor reclame op zijn lokale radio. Hij vertelt ook dat er 2 'sympathieke Belgen' bij hem op bezoek zijn in de studio en Bart mag meteen live enkele vraagjes beantwoorden. Tot een nationaal radio-optreden zullen we het wel niet meteen schoppen, dus moet dit het gloriemoment zijn!

Een andere ontspannende activiteit ten tijde van Flores die wel wat uren in beslag nam, was lezen op het dakterras van ons hotel,  alwaar ik zo verdiept raakte in mijn boek dat ik er geen erg in had dat mijn lijf, door de combinatie van bedekte en onbedekte delen zich probleemloos aanpaste aan de titel van mijn boek: Lelieblank, scharlakenrood...