Onderweg

(zondag 25 juli:)
Wat zou het soms heerlijk zijn om met 1 vingerknip van de ene locatie naar de andere gevoerd te kunnen worden zonder de uren ertussen bewust te hoeven meemaken. Ik weet wel dat er aanhangers zijn van spreuken als "It's not the destination, but the journey that counts", en ja, zo zie je uiteraard verschillende landschappen het busraampje passeren, maar er zijn zo van die elementen waar ik toch wel enig bezwaar tegen aanteken.

Eerst en vooral: het reisgezelschap. In een shuttlebusje (dat in Guatemala vaak de enige optie is) zitten 10 á 13 medereizigers die niet zelf gekozen kunnen worden. Met wat pech kom je terecht in gesprekken die steevast allerlei reiservaringen betreffen. Vooral jongere reizigers lijken er geweldig op gebrand om te kunnen vertellen waar ze al overal geweest zijn, hoe "amazing" het allemaal wel was en wat hun volgende reisplannen zijn. Hoogst boeiend allemaal. Elke keer weer.

Op de busrit van Huehue naar Antigua had ik het "genoegen" naast zo'n exemplaar te zitten: Marina, Russische maar geëmigreerd naar de States. Niet piepjong weliswaar, maar van hetzelfde kaliber als zonet beschreven. Het mens zweeg geen moment en na een minuut of 5 besefte ik dat het wel eens een héél lange rit zou gaan worden.
"When I lived in Bordeaux for 3 months... It was a heavenly day in Hoi An .... Italy, oh my god!...blablabla....And Amsterdam, I could live there, I nearly did....blablabla....New York is really the capital of the world...Argentina, that's so western....blablabla....Om my 7000dollar flight to Londen....blablabla...."
Na een tijdje stelde ik geen vragen meer in de hoop dat zij dat ook niet meer zou doen en zou stilvallen, maar helaas...
"What about your next trip?"
"We're planning on going to England", antwoord ik naar waarheid.
"Oh, that's so boring!"
"So are you, trut!"
Dat laatste zeg ik niet luidop.

Na een paar uur komt er achteraan een plaats vrij naast Bart en kan ik - thank god! - ontsnappen.

Tweede element dat het reisenthousiasme enigszins kan temperen is het vervoermiddel an sich: de aftandse minibusjes die ingezet worden om de reizigers van de ene stad naar de andere te brengen.
- De rit duurt gegarandeerd veel langer dan beloofd wordt.
- Met wat pech vertrekken ze ook 1,5 uur later dan voorzien.
- Plots zijn er vier profielloze banden die gewisseld moeten worden kort nadat iedereen nét is ingestapt
- enz...

Voor de rit van Coban naar Flores moeten alle mogelijke plaatsen bezet worden en dus belanden Bart en ik (we moeten als laatste instappen) op de onvolwaardige zitjes die naast de tweede en derde rij neergeklapt moeten worden. De rugleuning is veel te laag met als gevolg dat de rand constant pijnlijk tegen mijn ruggengraat aandrukt. Vijf uur onderweg op deze manier. Zonder airco. In een tropisch klimaat dat het gevoel geeft in een alomtegenwoordige heteluchtoven te zijn beland.

Bart heeft mij gisteren al lachend een luxetrut genoemd. Hij zei dat ik niet meer aangepast ben aan "avontuurlijk reizen".
Als "avontuurlijk reizen" gelijk staat aan gebrek aan comfort, gebrek aan (correcte) informatie, aan (vertrek)uren die niet gesprecteerd worden, aan gebrek aan controle over de reissisituatie....ja, dan geef ik onbeschaamd toe dat ik wel een beetje een luxetrut ben en mij dus geregeld druk kan maken in dat "avontuurlijk reizen".
Niet dat een cruise op de Nijl de volgende stap is, maar een autovakantie in een Europees land lijkt me plots toch behoorlijk aantrekkelijk!

Een luxetrut waardig ben ik op dit moment heel gelukkig met onze aankomst in Flores waar we prompt beslist hebben enkele dagen te blijven.
De kamer in Casa Amelia heeft zicht op het meer Peten Itzá, heeft een douche die gelukkig eens niet op electriciteit werkt (geeft dus niet die akelige schok als je de kraan opendraait) én er is airco!

Om het "lazy sunday-concept" in eer te houden wordt er vandaag enkel wat gelezen, gezwommen, gegeten, genoten van de hevige tropische onweersstorm en van andere dingen die vooral geen energie vergen.
¡A divertirnos!

(De busritten mogen dan onaangenaam zijn, ze brengen je wel naar magnifieke plaatsen als het park en de grotten van Semuc Champey - de grotten die je met een kaars in de hand al zwemmend en klauterend bezoekt -, naar Coban, waar we een aangenaam Zwitsers duo ontmoetten tijdens een bezoek aan een koffieplantage en met wie we een fijne avond doorbrachten in een stemmig restaurant - het bleek geen koppel te zijn, maar 'klasgenoten' uit de Spaanse les -, naar Flores, een toeristisch, maar lekker ontspannend "eilandje" van waaruit Tikal kan bezocht worden enz...Laat ik dus niet de indruk wekken dat het meer kommer en kwel is dan wat anders, maar vervelende dingen zijn gewoon leuker om over te schrijven en op die manier van je af te schrijven :-)