"Zonnige groetjes vanuit Guatemala!"

Om van Livingston naar Copan in Honduras te gaan, hebben we lekker opportunistisch gebruik kunnen maken van het gecharterde busje van de Joker-groep. Ze mogen dan al onze slaapplaats in Livingston hebben ingenomen, het vervoer nemen ze ons niet meer af!
Zo'n Joker-groep sluit zich blijkbaar na 2 weken intensief samenzijn volledig af in zijn eigen veilige cocon en ware het niet dat begeleider Tom ons zelf het voorstel van het gedeeld vervoer had gemaakt zouden we nooit één voet in het busje gezet hebben. "Wij betalen hier voor onze groepsreis met begeleider en daar hoeft dus niemand mee voordeel aan te hebben", zo lijken ze wel te redeneren. "Indringers allerminst gewenst". Tja, voor de groepssfeer hoeven we het niet te doen (ik onthoud mij wijselijk van alle commentaar omtrent de 'dynamiek' die deze groep typeert...), maar het is wel o zo makkelijk om rechtstreeks naar de eindbestemming gevoerd te worden aan een voordelige prijs. Opportunisme dus, ik pleit schuldig.
De Joker-groep wordt afgezet aan het ViaVia café-restaurant-hotel (van de ene Vlaams gerunde slaapplaats in Livingston naar de andere in Copan...'Joker verlegt je grenzen', maar laat die grenzen dan toch maar liefst zo herkenbaar mogelijk blijven) terwijl wij met veel plezier opnieuw onze eigen weg gaan en het 'Buena vista-hotel' opzoeken.

De ontspannen sfeer die de reisgids ons in Livingston beloofde vonden we niet meteen terug, maar hier, in het rustige 'cowboystadje' Copan is het daadwerkelijk fijn vertoeven. Het stadje is bovendien omgeven door machtige heuvelruggen waar bomen als behaarde speldenkopjes schots en scheef ingeprikt lijken te zijn.

Verplichte nummers hier zijn een bezoek aan de Copan ruïnes (zeer indrukwekkend weerom), een canopy (woehoe!), een bezoek aan Finca El Cisne: paardrijden (zo'n paardenbeest is verdorie hoog en sturen, remmen en gasgeven is toch net is anders dan bij een auto), bezoek aan de finca en de koffieplantage (mede-eigenaar Carlos is een jaar of 37, ziet er niet geheel onappetijtelijk uit, is vlot in de omgang, is als erfgenaam van de finca die al generaties lang in het bezit is van één en dezelfde famile een rijk man... en is single...Single ladies, allen daarheen zou ik zeggen! Hoewel de single boys misschien ook wel een kans maken...) en een bezoek aan de hot springs (baden en weken in een dampend groene omgeving...).

Een ander verplicht nummer dat echter niet bepaald aangeprezen wordt in reisgidsen is het geïnfecteerd geraken met een bacterie. De avond na de hotsprings had zo'n bacterie mij te pakken. Meer dan 24uur lang werd er een ware uitputtingsslag geleverd. De bacterie had niet de minste moeite om mij gedurende deze periode volledig in haar macht te hebben. Ik zag mij genoodzaakt meer uren in de badkamer door te brengen dan mij lief was (en nee, het was bepaald geen schoonheidsbehandeling die er plaatsvond).

Ongetwijfeld bent u vertrouwd met de reclame van de Durcell-konijntjes waarbij de ongelukkige exemplaren die het met een ander merk batterij moeten stellen het eerder dan hun Duracell-genootjes trager aan moeten doen om het uiteindelijk vroegtijdig op te geven, terwijl de Duracell-exemplaren nog lang onbezorgd en vrolijk doorgaan (wel even vermelden dat Test Aankoop dit soort reclame weerlegd heeft door te bewijzen dat sommige andere batterijmerken het gewoonweg beter doen dan de Duracell-exemplaren, maar dit volledig terzijde).

Wel, na de eerste nacht was mijn energievoorraad zodanig laag dat ik een hevige verbondenheid voelde met de ongelukkige konijntjes wiens batterijpeil zo snel in het rood begint te lopen.

Het werd mezelf slepen naar de badkamer, het kostte onnozel veel moeite om in bed gewoon op de andere zij te keren, een boek vasthouden vergde teveel van de kostbare luttele energievoorraad en dus begon ik lichtjes wanhopig te worden. Ook tijdens het volledige dagdeel dat op deze uitputtende nacht volgde was er niet de minste verbetering merkbaar...

Toen was er De Ware Held! En wel in de gedaante van Geert, uitbater van het ViaVia reiscafé.
Geert is een vleugje Antwerpen dat in Copan is neergestreken. Tik in Google 'Geert ViaVia Copan' in en je krijgt ongelooflijk veel hits. Iedereen die in Copan komt, kent Geert en vaak krijgt hij een eervolle vermelding in menig reisverslag. Voor mij krijgt hij een andere betekenis.
Bart komt terug van een bezoek aan het ViaVia reiscafé (het eten is er erg lekker, dat mag gezegd, hoewel ik in de hoedanigheid van dat moment alle eten en drinken om te kotsen vind - helaas heel letterlijk op te nemen). Ik hoor de woorden 'Geert' 'verpleger' 'tropische geneeskunde' 'antibiotica' 'voorgeschreven' 'apotheker' 'duur' en ben meteen in de wolken. Bart is reeds in het bezit van de pilletjes die mijn leven zullen veranderen! En inderdaad, de uren die volgen op de inname van het eerste pilletje zijn volledig kots- en diarreevrij. Mijn eetlust zal de komende dagen nog wel wat ontregeld blijven, maar de verbetering heeft zich merkbaar ingezet vanaf pilletje nummer één!
Geert had Bart ook een doosje meegegeven met geroosterde boterhammetjes met confituur... Een Ware Held waardig!

Door het ziekteoponthoud besluiten we om vanuit Copan rechtstreeks naar Antigua te gaan om daar in schoonheid in El Meson de Maria, een prachtig hotel in koloniale stijl te eindigen. Dat mag dan al wat duurder zijn, het is genieten van elke minuut daar aanwezig: de mooie donker houten gewelfsels over de open gangpaden, de patio's, de knusse zithoeken, het dakterras met panoramisch zicht op de vulkanen rond Antigua, de comfortabele bedden... Het was elke Quetzal waard!

En zo komt een einde aan de 4 weken Guatemala...
Nu enkel nog de 27uur onderweg overbruggen om weer thuis te geraken (waarbij we bij het wachten in Dallas nog een glimp opvangen van het ongezonde Bruto Nationaal Gewicht van de gemiddelde Amerikaan)...

Het was weer niet eenvoudig om een blog bij te houden door het gebrek aan voorhanden zijnde en goed funcionerende internetcafés. Bovendien ben ik meermaals geconfronteerd met reizigers die over zo'n geweldig mini-laptop-achtig ding beschikken waarmee je in meerdere restauarants en cafés gratis gebruik kan maken van de wifi-mogelijkheden. Indien ik bij een volgende reis niet ook over het wonder der mini-laptop kan beschikken neem ik me voor het te houden bij een simpele melding op FB:
"Het weer is warm, de landschappen mooi, het eten lekker. Zonnige groetjes vanuit Guatamala!"

Veel geluiden, geen beelden

Indien in de jungle dezelfde regels en wetten in verband met nachtlawaai zouden gelden als in Belgische stedelijke gebieden zou het daar in plaats van tropische regenbuien processen regenen. Niet dat menselijke stemgeluiden of acties voor deze overtredingen van de nachtelijke stilte verantwoordelijk zijn. Nee, het is het lopend, vliegend en kruipend arsenaal aan dierlijke creaturen dat voor de overmatige decibels zorgt.
Fwiet, blob, tuut, ieh, ... Ze zijn moeilijk te benoemen, deze haast oorverdovende geluiden, laat staan dat de producenten ervan te identificeren zijn, maar ze zijn er wel, ze zijn luid en ze zijn met velen.

Eén nachtje in de Finca Tatin in Rio Dulce en het besef groeit alweer gauw dat allerlei wezens - geschubd, gevleugeld, gevederd, geleedpotigd, ... - het houten hutje waarin je probeert de slaap te vatten met veel ophef van onder, boven en opzij in de gaten houden. Het kruipt, het vliegt, het zwemt, het loopt en het heeft niet de minste schroom daarbij uitvoerig van zijn stemgeluid gebruik te maken.
Het muskietennet mag dan de nodige bescherming bieden tegen muggen, spinnen en andere minder geliefde schepsels die het dierenrijk, euh... rijk is, maar tegen zo'n nocturaal barok klankspel zijn geen oordoppen opgewassen (gesteld dat ik die al bij zou hebben).


Een dag later, in het caribische Livingston besluiten we de wandeling te maken naar de ongerepte en heerlijk geïsoleerde "Siete altares", de 7 altaren, verwijzend naar het aantal natuurlijke bekkens waarin verschillende watervallen hun inhoud plegen te storten.
"Als je het niet erg vindt om 7 km tussen plastic te wandelen", waarschuwt de Vlaamse tijdelijke uitbaatster van de Casa Rosada, een rustige logeerplek waar wij helaas niet meer terechtkunnen omdat een Joker-groep de bezetting aldaar compleet maakt.

Als we maar kunnen wandelen, oordelen we, de plastic nemen we er wel bij. De weg loopt langs de kustlijn die inderdaad volledig vervuild is door voornamelijk aangespoeld plastic in allerlei hoedanigheden: flessen, flessendoppen, schoeisel, geamputeerde poppenledematen (hoe triest is de aanblik van een rozig poppenarmje dat ooit toebehoorde aan een volledig poppenkind dat waarschijnlijk op zijn beurt een kleuterkind op een zekere dag uitzinnig van vreugde heeft gemaakt...), recipiënten in allerlei vormen en kleuren, ... Zeven kilometer lang is het ploeteren door dit soort ondergrond, vermengd met strandzand en geuten verrassend warm zeewater.

Hallucinante beelden zijn het, waar ik echter geen fotomateriaal van heb. De gids gaf weer eens melding van "Robberies have occurred here occasionally, and though no incidents have been reported for some time, it's best to hire a local guide or visit as part of a tour". Nee, dank u, we willen ook wel een keer alleen de benen strekken en op eigen houtje de omgeving tot ons nemen, dus doen we het wel met z'n tweetjes, maar nemen we wel enkel een heel klein beetje geld mee en laten we het fototoestel veilig achter op de kamer. Wat uiteraard wel jammer is....in mijn hoofd heb ik indrukwekkende foto's gemaakt van de plastieken kustlijn, maar een digitale weerslag is er dus niet van.
De uiteindelijke bestemming zorgde voor het nodige onbezoedelde tegengewicht. Heerlijke glasheldere poeltjes waarin het zalig zwemmen en dobberen was...

Lelieblank, scharlakenrood: het boek en het lijf

Als we deel zouden uitmaken van 1 of ander georganiseerd reisgezelschap zouden we nooit ons lamme zelf kunnen zijn. Zo'n georganiseerde trips zitten meestal vast aan een min of meer rigide reisschema dat weinig of geen ruimte laat voor lummelmomenten. De eerste tot de laatste dag is dan ingepland met activiteiten die slechts af en toe 'vrije tijd' toelaten.

Wat de deelnemers ongetwijfeld aanzet om hierop in te schrijven is o.a. de wetenschap dat elke dag, elk dagdeel, ja, quasi elk uur nuttig besteed zal worden.
's Morgens vroeg een busje op, of nee, eerst ontbijten natuurlijk. Eten is o zo belangrijk op deze groepsreizen. Minstens 3 keer per dag (ook al is het bloedheet en krijg je bijna geen hap door de keel), op vaste tijdstippen liefst, anders begint het groepsvolk zo vervelend te klagen. Dan recht naar de eerste activiteit, weer eten en meteen door naar de namiddagactiviteit. Avondeten uiteraard en nadien tijd voor de avondanimatie. Misschien toch niet te laat naar bed want morgen vertrekt een ander busje alweer om een uur of 5...
Toegegeven, deze omschrijving mag dan lichtelijk overdreven zijn, er zit een kern van waarheid in, neem dat van mij aan.

Mogelijk spelen ook andere motieven een rol: kansen op nieuwe eeuwigdurende vriendschappen, het ontmoeten van de toekomstige levenspartner, de ervaring van het hechte, doch tijdelijke groepsgevoel enz.

Ik hoef niet zo nodig te weten wat ik morgen ga doen (tenminste toch niet altijd), ik prijs me gelukkig met de vrienden die ik heb, ik durf Bart wel eens te beschouwen als mijn enige echte en toegewijde levenspartner en wekelijks wentel ik mij in dat kleine maar hechte groepsgevoel dat een vriendengroepje met zich meebrengt.

Zo komt het dus dat we ons vrank en vrij in Flores bevinden waar reisgezelschappen doorgaans 1 á 2 dagen hun figuurlijke tenten opslaan, maar waar wij meer dan 4 dagen de tamme toerist uithangen.
Een bezoek aan de archeologische site Tikal mag uiteraard niet ontbreken, zélfs niet op ons programma en dus wordt hier flink een dag aan besteed.

De ruïnes van Tikal zijn niet zoals bijvoorbeeld Machu Picchu in Peru in 1 allesoverschouwende blik te omvatten. De tempels liggen verspreid in een tropische omgeving. Als je op de site aankomt word je niet meteen door enig bouwwerk uit het lood geslagen. Nee, er moet eerst gestapt worden. Door tropisch regenwoud. Ingesmeerd met 'repelente', een vervelend plakkerig en stinkend goedje dat het vliegend en stekend ongedierte op een veilige afstand moet houden. En dat doet het gelukkig ook.
Nu, dat stappen door het tropisch regenwoud moet niet overdreven worden, in de zin dat je gewapend met machetes jezelf een weg moet hakken door het gebladerte en de overhangende lianen. Dat gebladerte en die lianen zijn er wel (alsook de junglegeluiden - het krijsen van de 'howler monkeys' enz), maar die zijn allemaal al mooi doorkruist met aangelegde - zij het soms spekgladde - paadjes, teneinde de bezoekers te plezieren.

Na ongeveer 20 minuten stappen zien we als uit het niets de achterkant van tempel 1 voor ons oprijzen, en het mag gezegd: dat was behoorlijk indrukwekkend. Hetzelfde gevoel geldt voor de rest van de site, waarbij de aanblik vanop tempel IV, met uitzicht over de tropische boomkruinen en enkele andere tempels veruit het mooiste is wat ik op deze reis zal tegenkomen.
Peter, de architect uit Londen weet ons achteraf te zeggen dat hij het niet zo op heeft met gebouwen die willen imponeren en mensen nietig willen laten voelen. Dat is in Tikal zeker het geval: de treden zijn bijna een halve meter hoog en het is telkens puffen en zweten om boven te geraken - tenzij tegenliggers je passeren, dan is het 'keeping up appearances', geen probleem voor mij, hier ga ik zó op!
Dus ja, ze imponeren wel, al die tempels, in deze de omgeving, maar anno 2010 kan ik enkel constateren dat het genieten is nu. 1300 á 1500 jaar geleden was dat misschien wel anders. Dat moet ik eens checken bij über-kenner Bart L.

Radio Petén

De uitstap naar Tikal was veruit de meest actieve dag tijdens ons verblijf in Flores. De andere dagen werden hoofdzakelijk gevuld met afkoelend zwemmen in het meer, rondkuieren door de smalle straatjes, cocktails drinken, eten met 'bekend' volk, met een bootje naar het eilandje midden in het meer gaan, waar een museumpje is en 'Radio Petén', een lokaal radio-station. Tijdens een gesprek met de radiopresentator aldaar (wiens radiostem en presentatiewijze geweldig hard deed denken aan de radiostukjes die de rubriek over Ecuador in 'Man bijt hond' enkele jaren geleden telkens inleidden) vertelt Bart over de Antilliaanse feesten die binnenkort in Hoogstraten worden gehouden en prompt maakt de man hiervoor reclame op zijn lokale radio. Hij vertelt ook dat er 2 'sympathieke Belgen' bij hem op bezoek zijn in de studio en Bart mag meteen live enkele vraagjes beantwoorden. Tot een nationaal radio-optreden zullen we het wel niet meteen schoppen, dus moet dit het gloriemoment zijn!

Een andere ontspannende activiteit ten tijde van Flores die wel wat uren in beslag nam, was lezen op het dakterras van ons hotel,  alwaar ik zo verdiept raakte in mijn boek dat ik er geen erg in had dat mijn lijf, door de combinatie van bedekte en onbedekte delen zich probleemloos aanpaste aan de titel van mijn boek: Lelieblank, scharlakenrood...