Zo'n Joker-groep sluit zich blijkbaar na 2 weken intensief samenzijn volledig af in zijn eigen veilige cocon en ware het niet dat begeleider Tom ons zelf het voorstel van het gedeeld vervoer had gemaakt zouden we nooit één voet in het busje gezet hebben. "Wij betalen hier voor onze groepsreis met begeleider en daar hoeft dus niemand mee voordeel aan te hebben", zo lijken ze wel te redeneren. "Indringers allerminst gewenst". Tja, voor de groepssfeer hoeven we het niet te doen (ik onthoud mij wijselijk van alle commentaar omtrent de 'dynamiek' die deze groep typeert...), maar het is wel o zo makkelijk om rechtstreeks naar de eindbestemming gevoerd te worden aan een voordelige prijs. Opportunisme dus, ik pleit schuldig.
De Joker-groep wordt afgezet aan het ViaVia café-restaurant-hotel (van de ene Vlaams gerunde slaapplaats in Livingston naar de andere in Copan...'Joker verlegt je grenzen', maar laat die grenzen dan toch maar liefst zo herkenbaar mogelijk blijven) terwijl wij met veel plezier opnieuw onze eigen weg gaan en het 'Buena vista-hotel' opzoeken.
De ontspannen sfeer die de reisgids ons in Livingston beloofde vonden we niet meteen terug, maar hier, in het rustige 'cowboystadje' Copan is het daadwerkelijk fijn vertoeven. Het stadje is bovendien omgeven door machtige heuvelruggen waar bomen als behaarde speldenkopjes schots en scheef ingeprikt lijken te zijn.
Verplichte nummers hier zijn een bezoek aan de Copan ruïnes (zeer indrukwekkend weerom), een canopy (woehoe!), een bezoek aan Finca El Cisne: paardrijden (zo'n paardenbeest is verdorie hoog en sturen, remmen en gasgeven is toch net is anders dan bij een auto), bezoek aan de finca en de koffieplantage (mede-eigenaar Carlos is een jaar of 37, ziet er niet geheel onappetijtelijk uit, is vlot in de omgang, is als erfgenaam van de finca die al generaties lang in het bezit is van één en dezelfde famile een rijk man... en is single...Single ladies, allen daarheen zou ik zeggen! Hoewel de single boys misschien ook wel een kans maken...) en een bezoek aan de hot springs (baden en weken in een dampend groene omgeving...).
Een ander verplicht nummer dat echter niet bepaald aangeprezen wordt in reisgidsen is het geïnfecteerd geraken met een bacterie. De avond na de hotsprings had zo'n bacterie mij te pakken. Meer dan 24uur lang werd er een ware uitputtingsslag geleverd. De bacterie had niet de minste moeite om mij gedurende deze periode volledig in haar macht te hebben. Ik zag mij genoodzaakt meer uren in de badkamer door te brengen dan mij lief was (en nee, het was bepaald geen schoonheidsbehandeling die er plaatsvond).
Ongetwijfeld bent u vertrouwd met de reclame van de Durcell-konijntjes waarbij de ongelukkige exemplaren die het met een ander merk batterij moeten stellen het eerder dan hun Duracell-genootjes trager aan moeten doen om het uiteindelijk vroegtijdig op te geven, terwijl de Duracell-exemplaren nog lang onbezorgd en vrolijk doorgaan (wel even vermelden dat Test Aankoop dit soort reclame weerlegd heeft door te bewijzen dat sommige andere batterijmerken het gewoonweg beter doen dan de Duracell-exemplaren, maar dit volledig terzijde).
Wel, na de eerste nacht was mijn energievoorraad zodanig laag dat ik een hevige verbondenheid voelde met de ongelukkige konijntjes wiens batterijpeil zo snel in het rood begint te lopen.
Het werd mezelf slepen naar de badkamer, het kostte onnozel veel moeite om in bed gewoon op de andere zij te keren, een boek vasthouden vergde teveel van de kostbare luttele energievoorraad en dus begon ik lichtjes wanhopig te worden. Ook tijdens het volledige dagdeel dat op deze uitputtende nacht volgde was er niet de minste verbetering merkbaar...Toen was er De Ware Held! En wel in de gedaante van Geert, uitbater van het ViaVia reiscafé.
Geert is een vleugje Antwerpen dat in Copan is neergestreken. Tik in Google 'Geert ViaVia Copan' in en je krijgt ongelooflijk veel hits. Iedereen die in Copan komt, kent Geert en vaak krijgt hij een eervolle vermelding in menig reisverslag. Voor mij krijgt hij een andere betekenis.
Bart komt terug van een bezoek aan het ViaVia reiscafé (het eten is er erg lekker, dat mag gezegd, hoewel ik in de hoedanigheid van dat moment alle eten en drinken om te kotsen vind - helaas heel letterlijk op te nemen). Ik hoor de woorden 'Geert' 'verpleger' 'tropische geneeskunde' 'antibiotica' 'voorgeschreven' 'apotheker' 'duur' en ben meteen in de wolken. Bart is reeds in het bezit van de pilletjes die mijn leven zullen veranderen! En inderdaad, de uren die volgen op de inname van het eerste pilletje zijn volledig kots- en diarreevrij. Mijn eetlust zal de komende dagen nog wel wat ontregeld blijven, maar de verbetering heeft zich merkbaar ingezet vanaf pilletje nummer één!
Geert had Bart ook een doosje meegegeven met geroosterde boterhammetjes met confituur... Een Ware Held waardig!
En zo komt een einde aan de 4 weken Guatemala...
Nu enkel nog de 27uur onderweg overbruggen om weer thuis te geraken (waarbij we bij het wachten in Dallas nog een glimp opvangen van het ongezonde Bruto Nationaal Gewicht van de gemiddelde Amerikaan)...
Het was weer niet eenvoudig om een blog bij te houden door het gebrek aan voorhanden zijnde en goed funcionerende internetcafés. Bovendien ben ik meermaals geconfronteerd met reizigers die over zo'n geweldig mini-laptop-achtig ding beschikken waarmee je in meerdere restauarants en cafés gratis gebruik kan maken van de wifi-mogelijkheden. Indien ik bij een volgende reis niet ook over het wonder der mini-laptop kan beschikken neem ik me voor het te houden bij een simpele melding op FB:
"Het weer is warm, de landschappen mooi, het eten lekker. Zonnige groetjes vanuit Guatamala!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten