Indien in de jungle dezelfde regels en wetten in verband met nachtlawaai zouden gelden als in Belgische stedelijke gebieden zou het daar in plaats van tropische regenbuien processen regenen. Niet dat menselijke stemgeluiden of acties voor deze overtredingen van de nachtelijke stilte verantwoordelijk zijn. Nee, het is het lopend, vliegend en kruipend arsenaal aan dierlijke creaturen dat voor de overmatige decibels zorgt.
Fwiet, blob, tuut, ieh, ... Ze zijn moeilijk te benoemen, deze haast oorverdovende geluiden, laat staan dat de producenten ervan te identificeren zijn, maar ze zijn er wel, ze zijn luid en ze zijn met velen.
Eén nachtje in de Finca Tatin in Rio Dulce en het besef groeit alweer gauw dat allerlei wezens - geschubd, gevleugeld, gevederd, geleedpotigd, ... - het houten hutje waarin je probeert de slaap te vatten met veel ophef van onder, boven en opzij in de gaten houden. Het kruipt, het vliegt, het zwemt, het loopt en het heeft niet de minste schroom daarbij uitvoerig van zijn stemgeluid gebruik te maken.
Het muskietennet mag dan de nodige bescherming bieden tegen muggen, spinnen en andere minder geliefde schepsels die het dierenrijk, euh... rijk is, maar tegen zo'n nocturaal barok klankspel zijn geen oordoppen opgewassen (gesteld dat ik die al bij zou hebben).
Een dag later, in het caribische Livingston besluiten we de wandeling te maken naar de ongerepte en heerlijk geïsoleerde "Siete altares", de 7 altaren, verwijzend naar het aantal natuurlijke bekkens waarin verschillende watervallen hun inhoud plegen te storten.
"Als je het niet erg vindt om 7 km tussen plastic te wandelen", waarschuwt de Vlaamse tijdelijke uitbaatster van de Casa Rosada, een rustige logeerplek waar wij helaas niet meer terechtkunnen omdat een Joker-groep de bezetting aldaar compleet maakt.
Als we maar kunnen wandelen, oordelen we, de plastic nemen we er wel bij. De weg loopt langs de kustlijn die inderdaad volledig vervuild is door voornamelijk aangespoeld plastic in allerlei hoedanigheden: flessen, flessendoppen, schoeisel, geamputeerde poppenledematen (hoe triest is de aanblik van een rozig poppenarmje dat ooit toebehoorde aan een volledig poppenkind dat waarschijnlijk op zijn beurt een kleuterkind op een zekere dag uitzinnig van vreugde heeft gemaakt...), recipiënten in allerlei vormen en kleuren, ... Zeven kilometer lang is het ploeteren door dit soort ondergrond, vermengd met strandzand en geuten verrassend warm zeewater.
Hallucinante beelden zijn het, waar ik echter geen fotomateriaal van heb. De gids gaf weer eens melding van "Robberies have occurred here occasionally, and though no incidents have been reported for some time, it's best to hire a local guide or visit as part of a tour". Nee, dank u, we willen ook wel een keer alleen de benen strekken en op eigen houtje de omgeving tot ons nemen, dus doen we het wel met z'n tweetjes, maar nemen we wel enkel een heel klein beetje geld mee en laten we het fototoestel veilig achter op de kamer. Wat uiteraard wel jammer is....in mijn hoofd heb ik indrukwekkende foto's gemaakt van de plastieken kustlijn, maar een digitale weerslag is er dus niet van.
De uiteindelijke bestemming zorgde voor het nodige onbezoedelde tegengewicht. Heerlijke glasheldere poeltjes waarin het zalig zwemmen en dobberen was...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten