De voorbije dagen hadden serieus beter gekund, daar moet ik heel eerlijk over zijn. Voornaamste reden is dat mijn verkoudheid zich jammerlijk wist te ontwikkelen tot een heus griepachtig ziek-zijn: hoofdpijn, kriebelkeel, hoofd vol snot, koude rillingen, spierpijn, ...de hele zooi dus. Veel keuze is er dan niet behalve opsluiting in het hotelkamertje en stomweg uitzieken. Bart - solidair als hij is - had op hetzelfde moment te kampen met maagproblemen, werd lijkbleek op de busrit van Panajachel naar Huehuetenango en hield dus samen met mij het bed in Huehue. Veel is er waarschijnlijk niet nodig om te begrijpen dat we in deze hoedanigheid niet bepaald het meest florissante en dynamische reiskoppel waren in Guatemala of waar dan ook.
Onze tamme dagen speelden zich dus af in Huehuetenango (kortweg Huehue), een geweldig oninteressant stadje met smalle, afgebrokkelde voetpaden waar het verkeer rakelings langsscheert, met niet 1 vermeldenswaardige bezienswaardigheid in het stadscentrum en geen enkel gezellig terrasje of auto/uitlaatloos plekje om even rustig te zitten (gelukkig was er tv op het 12€ kamertje en was er tijd en gelegenheid om films te zien als "The Jane Austin book club", "Mary Shelley's Frankenstein", 1 of andere "Toy Story" en "Terminator 3". Ja, kijk, een zieke mag zich al eens te goed doen aan gemakkleijk vertier).
Waarom dan toch daar naartoe gaan?
Wel, 4 km buiten Huehue zijn er de Mam-ruïnes van Zaculeu. Die hebben we gehaald! Toen was de beschikbare dagenergie echter al uitgeput. Stomme griepachtige symtomen... Het geplande namiddaguitstapje naar Aguacatan zat er niet meer in.
Iets grootser waren onze plannen voor de dag nadien: een vroege bus naar Todos Santos en vandaar ongeveer 5 uur wandelen in wat blijkbaar een majestueuze bergachtige omgeving is naar San Juan Atitán.
"The mountain scenery is magnificent, ranging from wild, exposed craggy outcrops to lush, tranquil river valleys", zegt The rough guide.
Klinkt goed! Doen we!
Dus nemen we 's morgens rond 8u een pendelbus naar de chaotische busterminal van Huehue... en ontdekken we dat de eerstvolgende bus naar Todos Santos om 10u vertrekt... Die 10u wordt uiteindelijk 10u40... Op ongeveer 1,5u zouden we in Todos Santos moeten zijn, verzekeren ze ons. Ja, dat zal wel...
Net als Peruanen zijn ook Guatamalteken geweldig goed in het schatten van afstand of tijdsduur. Elke keer weer blijkt dat de opgegeven tijd of afstand verdubbeld moet worden om met de realiteit overeen te komen.
Ook deze keer is dat niet anders: om 13u15 bereiken we het bergstadje. De wandeling naar het andere dorpje kunnen we wel vergeten, maar hey...de omgeving van Todos Santos is heel mooi, we kunnen hier best ook gewoon wat rondwandelen en de laatste bus terug naar Huehue nemen.
"¿A qué hora sale el último bus para Huehue?", vragen we het bushulpje als we uitstappen.
"A las dos", is het onherroepelijke antwoord.
Geweldig! Iets meer dan een half uurtje om de rustgevende sfeer op te snuiven van het geïsoleerde bergdorpje (een ware verademing na het drukke Huehue) waar de mannen in dezelfde streepjesbroek en hemd met bloemetjeskraag (traditionele kledij heet dat dan) rondhangen.
Dit is wreed...
Nog even overwegen we om toch daar te blijven en er gewoon te overnachten, maar onze kamer in Huehue is al betaald en ik heb geen lenzenvloeistof* of andere noodzakelijke spullen bij.
Er zit dus niets anders op dan gewoon weer de bus op te stappen...opnieuw richting Huehue... Grrrrr.....
Onderweg begint het ook nog een keer venijnig hard te regenen. Nice...
Maar na een tijdje brengt de vrolijke bachatamuziek op de aftandse bus mij in een gunstiger stemming.
En vooraan in de bus lees ik plots de sticker: "Sonrie, cristo te ama".
Ha, kijk, ik lach. Zowaar alweer een wonder geschied...
* wat zal ik blij zijn met de laser-oogcorrectie op 24 augustus!
Gedaan met de lenzenpotjes en -producten! Weg met de bril!
Scherp zicht te allen tijde!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten