Evengoed zijn we voor de rit ernaartoe overgeleverd aan hetzelfde soort mini-busje met alweer de volledig geblindeerde ruiten.
Tien minuten voor vertek van dit busje reserveren we onze plaats hierop. Zo´n mini-busje mag dan niet het meest comfortabele transportmiddel zijn, het haalt je tenminste wel op voor de deur van je posada, hostal of hotel. Drie kwartier later dan de normale vertrektijd worden we opgepikt en het enige wat mij bij het opstappen in het busje interesseert is ´I have to be in control of a window´.
Als ik me niet in de mogelijkheid bevind om aan een raampje te zitten dat open en dicht geschoven kan worden, word ik lichtjes claustrofobisch. Toegegeven, dat is niet de meest benijdenswaardige eigenschap als je door een Latijns-Amerikaans land reist, maar daar valt helaas niets aan te doen.
Oef, we kunnen op de achterbank ploffen die voorlopig volledig onbezet is en we dus beide over een te manipuleren geblindeerd raampje kunnen beschikken.
Helaas rijdt het busje - nu ja, de chauffeur dus - nadien nog verschillende keren door dezelfde straten (de arme man vindt de plaatsen waar hij nog reizigers moet oppikken duidelijk niet echt vlot) en uiteindelijk moeten we de achterbank delen met Peter, de Britse architect, die gelukkig nog wel aangenaam gezelschap blijkt te zijn. Bart is zijn raampje kwijt en komt in het midden te zitten. Ik behoud de controle over mijn raampje :-)
´Isla Verde´ is de naam van de eco-lodge aan het meer van Atitlan die het eco-label (overdreven) hoog in het vaandel draagt. ´Warm´ water en electriciteit op zonne-energie, uiterst zorgvuldig uitgekozen bouwmaterialen, geen verkoop van plastic flesjes water of frisdrank en een sfeer van ...tja, eco dus wat de klok slaat. Dat allemaal tot daaraantoe.
Hoogst lachwekkend wordt het wel wanneer een gaste, een vrouw uit Alaska, de code vraagt van het draadloze internet en deze voorgeschoteld krijgt op een onooglijk klein papiertje waar haast een vergrootglas aan te pas moet komen om de bewuste code te kunnen lezen.
Hoe ´eco-chic´kan je zijn?
Uiteindelijk verblijven we een avond, een volledige dag en een korte voormiddag in Isla Verde en verzetten we geen voet hierbuiten. Niet meteen wat we in gedachten hadden.
Het meer van Atitlan is omgeven door allerlei kleine dorpjes die je met een bootje kan bezoeken of waarbij je van het ene dorpje naar het andere kan wandelen.
In het vademecum van Joker lezen we over dit soort halve dag-wandelingen en meer bepaald over de wandeling van Santa Cruz naar San Marcos: ´Dit is een zeer mooie wandeling!!!´, waarbij de 3 uitroeptekens ontegensprekelijk op een hoge graad van schoonheid moeten wijzen.
Veel aanmoediging hebben mensen als wij niet nodig om deze wandeling te ondernemen vanuit de lodge.
Maar... in de uitgeprinte mail met reistips van Inge, een vriendin die een half jaar in Guatemala heeft gewoond, lezen we: ´Als je wil wandelen tussen de dorpen, doe dit in een grotere groep, ook hier schuilt gevaar voor overvallen...´
Als om deze raadgeving kracht bij te zetten horen we op onze eerste avond in de lodge het verhaal van een Zweeds koppel. Ze komen de - overigens zeer gezellige - zithoek-inkom binnen waar Bart en ik net 2 andere gasten leren kennen en de vrouw van dit Zweedse koppel lijkt behoorlijk te trillen door wat ze net hebben meegemaakt. Ze waren gaan wandelen van Santa Cruz naar San Marcos en waren onderweg tegengehouden door 4 mannen met machetes. Ze werden bedreigd en hun fototoestel werd afgenomen. Slik.
1/ In Ecuador werd mijn toenmalig fototoestel - zeer kundig, dat mag gezegd - ontvreemd tijdens een tramrit.
2/ In Peru liet ik mijn volgend toenmalig fototoetsel liggen op het vliegtuig na een binnenvlucht.
3/ In peru werden we door 3 mannen met geweld overvallen op klaarlichte dag.
4/ Ik wil deze keer mijn fototoestel heel graag behouden.
5/ Ik wil absoluut het verdomd machteloze gevoel van een gewelddadige overval niet nog een keer meemaken.
Conclusie: het werd een zeer rustig en ontspannen verblijf in de eco-lodge. We hadden het geluk zeer fijne en onderhoudende gesprekken te kunnen voeren met de Britse Peter en zijn Duitse vrouw, Evelyn en met twee 58-jarige vrouwen, 1 uit Alaska- Wendy, en 1 uit Canada - Sharon.
De omgeving leende zich gelukkig ook wondermooi om zalig een hap uit ´Lelieblank, scharlaken rood´ te lezen met de kat des lodges op schoot, om gratis yogales te krijgen van Sharon en heerlijk vegetarisch te eten. Er werd ons door Peter en Evelyn het vakantiehuis in Noord-Engeland aangeboden in het geval we zin hebben om een keer naar daar te trekken en ook een ´more than welcome to stay´ in het blijkbaar luxueuze huis van Sharon in Vancouver, Canada.
Maar godverdomme toch dat die enkele Guatamalteekse overvallers mijn vrijheid van wandelen zomaar afnemen!!! (laat de 3 uitroeptekens deze keer vooral staan voor mijn graad van frustratie)
...en dit is dus het enige reishoofdstukje dat ik tot hiertoe heb kunnen lezen, omdat Bart het had afgedrukt..erg leuk geschreven, ik zie het als (onvrijwillg) thuisblijvende zò voor mij..maar enfin, nu eindelijk weer online en ik zal maar beginnen inhalen zeker? (zingt: "Ik moet niet hebben van mannen met machetes..Tegen mannen met machetes zeg ik nee!")
BeantwoordenVerwijderen