Antigua en het gitzwarte glas

Mijn verwachtingen van Antigua waren behoorlijk hoog gespannen. Met de foto van de Santa Catalina boog die op elke reisgids prijkt en omschrijvingen als ´superbly situated in a sweeping highland valley, suspended between the cones of Agua, Acatenango and Fuego volcanoes, is one of the Americans´ most enchanting colonial cities: ANTIGUA´ kan dit moeilijk anders.
Mijn eerste indruk was er dan ook eentje van lichte ontgoocheling. Antigua is veel minder groot en groots dan ik me had voorgesteld. De wijde omgeving was niet duidelijk zichtbaar door de laaghangende wolken en misschien speelde ook de vergelijking met het Peruaanse Cusco en Arequipa mee, maar eigenlijk zijn zo´n vergelijkingen een beetje uit den boze.
Met elk uur dat voorbijging en elke volgende stap die ik zette kon ik dit koloniale stadje meer en meer apprecieren. Met zijn ´cobbled stone´straten, lage, bontgekleurde huizen en kleine maar levendige Plaza de Armas gaf het zijn charme beetje bij beetje prijs.
Ik kan me best voorstellen dat de vele studenten die hier enkele weken of maanden Spaans komen leren in 1 van de talrijke ´Spanish Schools´ bij thuiskomst vol heimwee aan hun Antigua terugdenken zoals ik dat heb met het Peruaanse provinciestadje Andahuaylas (waar niet eens zoveel cultuur op te snuiven viel als in Antigua).

Eerste indrukken zijn er om bij te stellen. Af en toe toch.

Tuctuc´s, de 3-wielige mototaxi´s rijden ook hier af en aan. Een vertrouwd beeld.
Maar wat bezielt de meeste auto-eigenaars die hun autoruiten met pekzwarte folie toekleven? Schijnt de zon hier zo onverbiddelijk vaak en hard dat de gitzwarte folie onontbeerlijk is?
Me dunkt van niet...
En toch rijden deze volledig geblindeerde auto´s als agressief ogende vehikels door de straten van Antigua.

Erger wordt het als je zelf in een geblindeerd mini-busje moet plaatsnemen om je naar de Pacaya vulkaan te laten voeren. Meteen lijkt het alsof je geheel overbodig een veel te donkere zonnebril draagt die je onmogelijk kan afzetten.
Daar gaat de helderheid van het landschap waar je verwachtingsvol doorrijdt. Ik koester de innige hoop dat dit niet in heel Guatemala het geval zal zijn.
Wanneer je het mini-busje uitstapt word je prompt verblind door het felle zonlicht en voel je meteen de gelijkenis met de personages uit ´De Grot´van Plato op het moment dat ze de grot eindelijk mogen verlaten.
De majestueuze aanblik van de Pacaja vulkaan maakt de donkere rit gelukkig meer dan goed.

De overmoedige daad om tijdens de terugrit met open raampje te rijden is er wellicht oorzaak van dat ik nu geplaagd word door keelpijn, onbedaarlijke niesbuien en een loopneus.
Ach, de grotbewoners van Plato viel uiteindelijk een dramatischer lot te beurt.